สวัสดีค่ะ ขอโทษที่หายไปนานนะคะ

เอนทรีนี้ก็ขอรวมหลายๆเรื่องไว้เลยนะคะ 

เอาล่ะค่ะ มาดูรูป ฟังเรื่อง กันเลยดีกว่าจ้า

 

สำหรับคนรักพี่แอ็ดนะคะ 


พี่แอ็ดกำลังคุยอะไรก็ไม่รู้ แอบถ่าย...อิอิ

-----------------------------------------------------------------------

 


 
ห๊า...จริงดิ-------จริงๆพี่แอ็ด จบงานนี้ปิงจะตัดผมแล้วนา

 ------------------------------------------------------------------------

ปู่แดง ณ ร้านขายดอกไม้ ทุ่งดอกกระเจียว จ.ชัยภูมิ

------------------------------------------------------------------------

พี่แอ็ด...รูปสุดท้ายแล้วนะจ๊ะ

*ขอขอบคุณพี่แอ็ดที่เอื้อเฟื้อรูปแรกมาให้นะคะ*

-----------------------------   จบซี่รี่ย์ชุดพี่แอ็ดรูปหล่อ ณ บัดเดี๋ยวนี้

แล้วขอต่อด้วย รูปชุดยั่วน้ำลาย 

ตำถั่วไข่ต้ม ร้ายชายแดน โคราช จ้า

อร่อยมากขอบอก 40 บาท ได้เยอะสมราคาค่ะ

เป็นส้มตำที่แพงที่สุดเท่าที่เคยทานแล้ว จานละ40บาทเนี่ย-_-"

ตำทะเลไข่เค็ม...40บาทเช่นกันค่ะ

อร่อยเหาะเลยจ้า...แซ่บบบบ

ของที่สั่งวันนั้น ก็มีตำทะเลไข่เค็ม ตำถั่วไข่ต้ม ข้าวเหนียว10บาท ขนมจีน10บาท

เป๊ปซี่ขวดลิตรหนึ่งขวด น้ำแข็ง1ถัง

ชัดๆเน้นๆอีกรอบ!!!

คนพามาออกเดท๕๕๕ น่ารักน่าชังน่าหยิก เคี้ยวตุ้ยๆๆๆๆ

เป็นตาแซ่บน่อ... 

---------------------------------------

ลองทำหน้าตาประหลาดดู

แต่มาคิดดูแล้วไม่ต้องทำก็ประหลาดอยู่แล้ว-_-" 

สังเกตจานทั้งสองจาน แก้วน้ำของหญิง ขวดน้ำ

ทุกอย่างเกลี้ยง

แก้วพี่ทรงยังมีน้ำอยู่

หุหุ

ดุแจกมากๆ

-----------------------------------------------------------

อิ่มแล้วก็กลับกันเถอะจ๊ะที่รักจ๋า

หน้าตาอิ่มหมีพีมันมาก มีความสุข

*ข่าวดี ร้านดีอร่อย คุ้ม บรรยากาศดี

*ข่าวร้าย ไม่ต้องไปทานนะคะ ไม่มีร้านนี้แล้ว

เจ้าของร้านเลิกกิจการแล้วค่ะ...เสียดายมากๆ

-----------------------------------------------------------------

ไปบ้านพี่โจ รุ่นพี่ของพี่ทรงค่ะ พอดีภรรยาของพี่โจคลอดน้องคนที่สอง

รูปนี้หญิงถ่ายกับน้องเจเจค่ะ

นี่ไงคะ...น้องเจจูเนียร์ หลับปุ๋ยเชียว 

 ---------------------------------------------------------------

 น้องเจเจถ่ายให้ค่ะ ...

เอามาแต่งเล่นๆลองดูค่ะ เพราะที่รักเพิ่งได้โปรแกรมใหม่มาค่ะ

อยากเลี้ยงกระต่าย แต่เหตุผลหลายๆอย่างไม่อำนวย

หญิงเลยให้พี่ทรงเป็นกระต่ายของหญิง

หญิงเป็นกระต่ายของพี่ทรง

เราจะได้ดูแล...กันและกัน

ติดเบอร์ไว้ที่ข้อมือ ว่าต่างคน

ต่างเป็นเบอร์1...หนึ่งเดียว ของกันและกัน 

(โอย...เขียนเอง เลี่ยนเอง)

เสียดาย พิชช่า ที่กินเมื่อกี้จัง "พี่ทรงกล่าว"

 

 ----------------------------------ไปอีกหัวข้อนึงเลยแล้วกันจ้า

ร้านสาละวัน...

ร้านบุฟเฟ่ต์ อร่อยค่ะ สะอาดค่ะ

บริการดีค่ะ บรรยากาศดีมากค่ะ

เพลงเพราะค่ะ

ที่สำคัญเจ้าของร้านสวยมากๆค่ะ 99 เท่านั้น

นี่คือรูปพี่ขัน กับพี่กบ

นี่รูปที่รักค่ะ แหะๆ รูปนี้เท่จัง จุ๊บๆ 

หญิงไปเดินเซฟวันค่ะ ลองหมวกมือสอง

ใบละ10บาทอยู่จ้า 

แต่ลองไปลองมาก็ได้ใบนี้ค่ะ 10บาท

ถูกดีจริงๆ 

รูปนี้ไปเที่ยววัดบ้านไร่ค่ะ

ข้างหลังเป็นบ่อจระเข้จ้า 

 

อีกคนหน้าเป็น อีกคนหน้าเดียว เอาเข้าไป

แต่ถ้าอยู่กันลำพัง ที่รักจะตลกมาก น่ารักๆน่าหยิก 

ชอบหยอก ชอบแกล้ง

ตั้งฉายาให้หญิงประจำ เตื่อยบ้างล่ะ

นังหน้ายาวบ้างล่ะ

ฉายานังหน้ายาว มาจากมีคนถามตอนไปเดินเซฟวันว่า

"...ไปฉีดโบท็อกซ์ที่คางมาเหรอคะ "

อึ้ง...อะไรเนี่ยโบท็อกซ์ เค้าฉีดแก้ริ้วรอยไม่ใช่รึ

"ไม่ได้ฉีดค่ะ"

"เห็นคางสวยดีค่ะ เลยถามดู"

คางสวย หรือว่าคางยาวเนี่ย ในสายตาเค้า

พี่ทรงขำกลิ้งเลยตอบไปอีกว่า

"ฉีดครับ ฉีดฟอร์มาลีน"

เลยค้อนให้หนึ่งวงซะเลย

-----------------------------------------------------

งานด๊ะดาด...

ของกินนี่ชอบนักแล... 

-----------------------------------------------------------------------

มาต่อที่งานลอยกระทง

ณ บุ่งตาหลัว จ้า

กระทงเราลอยไปคู่กัน อิอิ

บางคนบอกให้ลอยอันเดียวกัน

บางคนบอกให้ลอยแยกกัน

ถ้าลอยแยกให้ผูกไว้

โอยๆๆๆ

สุดท้ายเราเลยเสี่ยงดวง แล้วกระทงเราก็ไม่แยกกัน อิอิ

หลักฐาน

ถ่ายด้วยความภาคภูมิใจยิ่ง 

อันนี้เนโกะจัมพ์ ไม่รู้คนไหน

ถ่ายจากระยะ100เมตร

เพราะแถวเวทีคนเยอะมากกกกกก

ที่รักถ่ายรูปเก่ง อิอิ

(เก่งตรงไหนวะ ...เสียงที่รัก)

เดินทางกลับบ้านแล้วนะคะ 

ได้ดอกไม้กำมะหยี่มาจากงานสามดอก

ขนุนอบกรอบ

เฉาก๋วยชากังราว เหนียวหนึบ อร่อยมาก

 

พบกันใหม่เอนทรีหน้าค่ะ...สวัสดีค่ะ

และแล้ว...คอร์แจลเกิร์ล 
ก็ได้อัพบล็อกซะที
(คุณแฟนชอบเรียก "คอแด๊ว" ๕๕๕)
ด้วยความคิดถึงนะคะทุกคน 
โดยเฉพาะ
พี่ม้ามีอายุ
พี่ก้อย 
ที่คอยติดตามบล็อกเสมอ...
ทั้งๆที่บล็อกนี้มันไม่ค่อยมีสาระ ๕๕๕ 
(เอ๊ะวันนี้มันขำไรนักหนานะ)
ตั้งใจจะเอารูปที่ไปเที่ยวมาให้ชมกันเล่นๆ
แต่ทว่ารูปอยู่ในคอมเครื่องที่เจ๊ง
รวมทั้งรูปแม่ด้วย 
เลยอดยลโฉมแม่ของหญิงซะอย่างนั้น...ติดไว้ก่อนนะคะ
...แม่หญิง
น่ารักมาก
กุลสตรีไทย...
(อยากเป็นบ้างจัง แต่เป็นคนขี้เกียจ)
เป็นแม่ที่ดีมากๆ
เป็นอะไรที่สมบูรณ์แบบ
จนบางทีเราเองกลัวถ้าในอนาคตมีลูก
เราเลี้ยงเค้าได้ แต่จิตใจล่ะ ยิ่งสังคมสมัยนี้
อยากเลี้ยงลูกให้ได้อย่างแม่
(ไม่ได้จะชมตัวเองนะคะ)
กลัวลูกจะเป็นเด็กสกอยต์หรือเด็กแวนท์
(สก๊อย แว๊น)
เราเคยเห็นเด็กมอต้น เป็นกันเยอะ
แต่ก็นะ...การที่คนเราจะเป็นไปในแบบไหน
มันก็มีอื่นๆอีกมากมาย
เรากับแม่มีเรื่องนึง...เป็นเรื่องซึ้งระหว่างกันและกัน
เรานึกถึงเรื่องนี้ทีไรเราเหมือนมีอะไรมาจุกที่คอทุกที
...
เราได้เรียนรู้ว่า
...อะไรๆมันก็ไม่แน่นอน ตั้งแต่เด็ก
...ครอบครัว คือสายใยที่เหนียวแน่นที่สุด
...ร่วมทุกข์ ร่วมสุข ...เป็นอยางไร
...คนรอบข้าง มีทั้งคนดีและไม่ดี
.........................
เราน้อยใจตัวเองเหมือนกันนะ
ที่เกิดช้า
พ่อกับแม่เรามีลูกช้า
ไม่งั้นเราน่าจะอายุราวๆ30กว่าๆ
เราคงมีงานมีเงินเลี้ยงพ่อแม่แล้ว
........................
แต่พ่อแม่เราดูยังสาวยังหนุ่มอยู่มากนะจ๊ะ อิอิ
.......................
ยายอ่ำ
(ที่จริงเป็นป้าเราแต่เราเรียกว่ายาย เป็นพี่สาวคนโตของพ่อ)
ที่เลี้ยงเราตอนเล็กๆ
เราผูกพันกับยายอ่ำมาก
ยายก็ยิ่งน่าเป็นห่วงยิ่งกว่าพ่อกับแม่
ยายอ่ำอายุน้อยกว่า ยายแท้ๆเรากว่าสิบปี
แต่ยายเราเปล่งปลั่ง เดินหลังตรง
ส่วนยายอ่ำ...หลังงอ 
ดูไม่ค่อยสดใส ตาฟางมากๆแล้ว
แต่เราก็ดีใจนะ
ที่เรากลับไปหายายทีไร พอยืนใกล้ๆยายก็จำเราได้
ครั้งที่แล้วที่เรากลับไป
เรายิ้มไปแต่ไกล แต่ยายไม่ได้ใส่ใจ 
เพราะนึกว่าแค่คนเดินผ่านไปมา
(บ้านยายเป็นทางลัดไปทุ่งนา)
เราก็นึกว่ายายจำเราไม่ได้
ที่ไหนได้ยายมองไม่ค่อยเห็นแล้ว
(ขอร้องไห้ไปด้วย อัพไปด้วยนะคะ)
แต่พอใกล้ๆยายก็จำเสียงเราได้
นี่ก็เกือบปีแล้วที่เราไม่ได้เจอยายอ่ำ
แม่ไม่ให้ไปร้อยเอ็ด เพราะถ้าไปคนเดียวไม่ให้ไป
เรารู้สึกแปลกๆทุกครั้งเลยที่มาหาแฟนที่โคราช
แต่เราไม่สามารถไปต่ออีกครึ่งทางไม่ได้
เราอยากไปหายายที่ร้อยเอ็ด
มันเหมือนใกล้กันอีกนิดก็จะได้กอดยาย
เราอยากเรียนจบ รับยายมาอยู่กับเราไวๆ
เรากลัวนะ ว่าวันนึงยายจะไปจากเรา
ก่อนที่เราจะได้กลับมาอยู่ด้วยกัน
เหมือนเมื่อตอนเราเล็กๆ
...
ยายรักเรามาก เราก็รู้
อาจเป็นเพราะ
ลูกสาวคนเล็กของยาย เสียชีวิตเมื่อยังเด็ก
ยายก็เลยเอาปูนขาวป้ายที่หน้าผากข้างซ้าย
เหมือนเป็นการทำตำหนิไว้
ถ้าคนนี้มาเกิดใหม่จะได้รู้ว่าเป็นใคร
อันนี้เราเพิ่งมาทราบเมื่อไม่กี่เดือนก่อน
แม่เล่าให้ฟัง
แล้วพอเราเกิด ยายอ่ำเห็นเรา 
ปรากฎว่าเรามีปานดำที่หน้าผากข้างซ้ายชัดมาก
เลยขอมาเป็นคนช่วยเลี้ยงเรา
แม่เราก็เอากำไลทอง ครอบหน้าผากเราไว้
เพื่อไม่ให้ปานมันลาม
(ความเชื่อ...อีกแล้ว ไม่รู้ว่าครอบไว้นานไหม 
ลืมถามค่ะ คงแปปเดียวตอนเกิดใหม่)
..........
จุดเริ่มต้นของความผูกพัน...
เป็นเพราะ ฮอยปานดำ
(=รอยปานดำ ภาษาอิสานเด้อค่ะ)
...
ยายแท้ๆเราก็มีบ้างที่น้อยใจ
แต่เราก็รักท่านเท่าๆกันนะ
เรากลับร้อยเอ็ดทีไร 
ต้องไปนอนสองบ้าน
๕๕๕ เสน่ห์แรงก็เงี๊ย
...
เล่าเรื่องยายเรื่องแม่ 
แต่กลับไม่มีรูปประกอบ
ขอเอารูปตัวเองกะแฟนขึ้นแล้วกันนะคะ
...

ยืมมาจาก ที่นี่ค่ะ สวยดีค่ะ
.......


คู่เราสองคน 

ใครๆก็ชอบบอกว่าหวานจัง 
น่าอิจฉา...(ตรงไหน? อิอิ)


ทั้งๆที่เราสองคน
ก็ทำเหมือนเคย ปกตินะคะ 
ไม่ได้หอมแก้มต่อหน้าคนอื่น หรืออะไร
พูดกันทุกคน...อิอิ...ก็ดีแล้วล่ะ
ถ้าคนอื่นไม่บอก
ก็ไม่รู้นะว่าหวาน
(มิน่ามดเข้ากล้องเลย 
เอาไปซ่อมที่ศูนย์ฟรี 
แต่หมดประกันซะงั้น เดือนเดียว!!!)



อ๊ะ...ที่รักฉัน...กับ คุณสรพงษ์ อิอิ
..............................................................
รูปหมดแล้วจ้า เอาลงเท่านี้พอ
ประเดี๋ยวจะเบื่อหน้ากันเสียก่อน
แล้วเจอกันใหม่นะคะ 

วังน้ำเขียว

เห็นเค้าว่ากันว่าเป็นสวิตเซอร์แลนด์แดนอีสาน

เราเลยอยากไปมานานแล้ว

คราวนี้ก็ได้ไปสมใจ อย่างถูกใจ

และคุณแฟนที่รักก็ไม่ขัดใจ

เราเลยโชคดี ได้ไปรับน้องชมรมที่ อำเภอวังน้ำเขียว

จังหวัดนครราชสีมา

ขอแนะนำพี่หน่อง ประธานชมรม ใจดี๊ ใจดี ภรรยาก็สวยมาก

พี่หน่อง เขี้ยวเสน่ห์ ประธานชมรมจ้า และพี่ก้อย ภรรยาคนสวย (ขาวมั่กๆ)

...........................

เอ๊ะ...พี่หน่องกับสมาชิกใหม่ หน้าคุ้นนะคะ ว่าไหมคะ? อิอิ ...

เนื่องจากแอบถ่ายแค่สองคนเป็นเหตุ

พี่อีกสองคนรีบวิ่งมา

พี่เสื้อขาว ชื่อพี่เอ๋ เป็นน้องชายของพี่หน่อง ฮาสุดๆคนนี้

เช้าของวันอาทิตย์มีอาการstuporด้วย555คงเมาจากเมื่อคืน

ส่วนพี่เสื้อฟ้า ญ ขออภัยจริงๆนะคะ ญไม่ทราบชื่อพี่เค้า

รู้แค่เพียงว่าพี่เค้าน้ำใจงามมั่กๆ

................................

พี่แอ๊ด หนุ่มหล่อวัย26 จากชลบุรี

เป็นประธานชมรม ตะวันชล

เรียนวิศวะ..................................ที่สำคัญ...........โสดดดดดดดด

ใครสนใจ บอกได้ที่คอมเมนต์นะคะ อิอิ

(อ่อ...ลืมบอก พี่เค้าเล่นกีตาร์ และร้องเพลงเพราะเชียวนะคะ)

รถสีชมพูหวานแหววของพี่แอ๊ด

แรงอย่างแรง...เห็นเค้าว่ากันว่า บิดสู้กะไบต์ได้...อืมมมม...แรงเจงๆ

รถพี่แอ๊ดจะไม่เหมือนใครเลยอย่างนึงคือ

เราสังเกตว่าไม่มีเบาะ หรือตะแกรง

"พี่ไม่มีที่ไว้ให้แฟนซ้อนเหรอคะ"

"อ่อ พี่รักรถครับ"

...เอ่อ...เอาคำตอบของพี่แอ๊ดไปตีความกันเองเน้อ

เหอๆ

รู้แร่ะ...ทำไมโสด

(แซวเล่นนะจ๊ะ)

อะแฮ่ม...รถสีชมพูคันนี้เป็นของพี่แอ๊ดนะคะ ที่ใส่เสื้อขาวยืนหันข้างอยู่ข้างหลัง

คนนี้ไม่ใช่นะคะ อย่าเห็นผิด เอ๊ย...เข้าใจผิด

คนนี้ชื่อพี่นิค...เหอๆ ประจานซะเรย

.................................

คนนี้ชื่อพี่ปิง อายุ20

เป็นช่างที่ร้านพี่หน่อง

แล้วก็เป็นน้องใหม่ของชมรม K.M.7เช่นเดียวกับเราจ๊ะ

............................

พี่ปลาคาร์ฟ

หรือที่ใครๆ เรียกกันว่า ยายชา

แห่งซอยเถิดเทิง

แหม...ก็พี่เค้าเล่นหน้าเหมือนซะขนาดนี้

จนตอนแรกเรายังนึกว่าเป็นดาราตลกคนนั้นจริงๆซะอีก555

พี่คนนี้เห็นเราทีไร

เรียกเราว่า"พี่หญิง"

จะไปจะมา

"พี่หญิง หวัดดีครับ" ยกมือไหว้ด้วยนะ

แรกๆเราตกใจ

เฮ้ย...เราหน้าแก่กว่าพี่เค้าอีกเรอะ 555

หลังๆชิน อืมมมม...ความจริงเป็นสิ่งไม่ตายนะพี่นะ

แต่ถ้าพี่เรียกหนูว่าพี่หญิงอีกน๊า

หนูจะเอา คลิปพี่มาแฉ 555

..................................

พี่โอ

รถเค้าแรง

แต่มีช่วงนึงที่พี่เค้าขี่ตามพวกเราไป แบบรอน่ะ คนมีน้ำใจงามอีกคน

อิอิ ไปช้าๆอย่างนี้สิ

เค้าเรียกว่ามาออกทริปด้วยกัน

...............

"เพราะความสำคัญของการเดินทาง

ไม่ใช่แค่เพียงจุดหมายปลายทาง

มันอยู่ที่ว่าระหว่างทาง...

เราได้พบ ได้เจออะไรบ้างต่างหาก"

ชอบประโยคนี้มากๆ และจำใส่ใจตลอด

นำมาจาก:

http://www.chomthailand.com

...................................

แล้วจะเอามาลงอีกนะคะ

คืนนี้ขอไปนอนก่อนนะคะ

...มีรูปอีกอื้อเลย

แล้วจะมาเฉลยว่า ชายหนุ่มที่ว่าหน้าคุ้น เป็นใครกัน

อิอิ

ลองเดาดูสิคะ


edit @ 2007/06/19 18:37:21