โดนTagจากคุณแม่...งืองือ
posted on 10 Jan 2007 05:24 by cordialgirlตอนแรกก็งงว่าTagคืออะไรน้อ
เฮ้ยเราโดนTagมันคืออะไร!?
เชื้อไวรัสหรือ...อุแม่เจ้า
เอาไงดีๆ
ก็เข้าไปบล็อกของคุณแม่
อ่อ
สงสัยบอกเรื่องเกี่ยวกะเราห้าเรื่อง
ดังหัวข้อต่อไปนี้
เราก็ยังไม่ชัวร์เท่าไหร่
เลยไปดูบล็อกคนอื่นเรื่อยๆ
โอ...ไปเข้าใจอย่างแจ่มที่บล็อกหนุ่มชุดดำ
พี่เฮลคนแฟนสวยนั่นเอง
อ่อ...เรื่องลับๆของเรา ที่คิดว่าคนอื่นไม่รู้
เริ่มล่ะนะคะ
ขอบคุณคุณแม่ที่Tagหนูมานะคะ
เรื่องแรก...เอาเรื่องชื่อดีกว่า
เริ่มจากชื่อเล่น
เดิมทีชื่อ แหวน พ่อแม่ตั้งให้
แต่พอพ่อแม่หอบเรากลับจาก โรงพยาบาลพระมงกุฎเกล้าฯ
พี่ชายตัวดีของเราก็เปลี่ยนชื่อให้ใหม่เป็น หญิง
เพราะน้องเป็นผู้หญิง
ตอนเด็กๆพี่ชายจะเห่อเรามาก ไม่ให้ใครใกล้
เรียกน้องหญิง น้องหญิง ได้ทั้งวัน มานอนเฝ้านั่งเฝ้า
มีรูปนึงพ่อถ่ายเป็นหลักฐานไว้ได้
ไอ้พี่ชายตัวดี ยืนถ่ายรูปอยู่ข้างหัวเรา
แล้วเอานิ้วหัวแม่เท้าให้เราอม
งือ...งือ...เห็นแล้วชีช้ำ
มา ณ ปัจจุบัน ไม่มีการมาหวงน้องแร่ะ
เวลาสะกิดก็ใช้มือฝรั่ง
แล้วชื่อเราก็คือ...หญิง...มาจวบจนปัจจุบัน
(รู้สึกว่าจะได้ใช้ชื่อเล่นว่าแหวนประมาณ 3วันได้ ตอนที่อยู่ รพ.กะมารดา)
ชื่อจริง น.ส.รัชการ
ตอนแรกนึกว่าจะไม่ได้ใช้ น.ส.แล้วสิ
นึกว่าเปลี่ยนจาก ด.ญ.แล้วเป็นนางเลย
จว้าย...ไม่ช๊ายยยย.....อะไรจะดวงตกขนาดน้านนนนน
คนถามประจำ ชื่อแปลกนะ
สะกดผิดหรือเปล่า
ที่เด็ดสุดคือตอนอยู่มอสี่
นั่งกินโจ๊กขาประจำอยู่ข้างโรงเรียน
มีผู้หญิงคนนึง วัยเกือบกลางคน มานั่งฝั่งตรงข้าม
แล้วหน้าอกเราคงไปชี้หน้าเค้ามั้ง(ทะลึ่งจริง ยัยคนเขียน)
เค้าเลยมาสะดุดกะชื่อเราที่ปักอยู่ที่เสื้อพละ
Sheก็มองอยู่นาน...จ้อง(เฮ่ย...เลสเบี้ยนป๊ะเนี่ย...อย่าน๊า...วิ่งนะ)
แล้วก็ถามเรา
"หนู...ถามจริงเถอะ ชื่อมีความหมายไหม"
เราก็ยิ้ม...อืม...คุณถามมา เราจะตอบ
"มีค่ะ...แต่ไม่ใช่ในพจนานุกรม"
(มีเชิงนิดนึง)
"เอ๊ะยังไง"เค้าเริ่มสนใจมากขึ้น
"พ่อตั้งให้ค่ะ พ่ออยากให้ลูกทำงานรับราชการ เพราะมั่นคง แต่ชื่อราชการ ฟังดูเยิ่นเย้อ พ่อเลยรวบรัดเสียงให้เป็น รัชการ"
"อืม...เข้าใจตั้งนะ"
หลังจากนั้นเราก็รีบจัดการให้หมดโดยวัย
เพราะเจ๊เค้าเริ่มถามนั่นถามนี่อีกมากมาย
...หุหุหุ
แต่พ่อหาได้ล่วงรู้อนาคตไม่
ว่า รัชการ
ที่พ่อตั้งเพื่อให้ได้ทำงานราชการ
มันถูกกำหนดให้เกิดมาเพื่องานเอกชน
อิอิ
พ่อจ๋า...เอกชนก็มั่นคงจ๊ะเดี๋ยวนี้
โบนัสอื้อซ่าอีกต่างหาก...หุหุหุ
มาที่ชื่อจันทร์แรม...
ชื่อนี้เริ่มใช้ที่เว็บทหารดอทคอม
เหตุเพราะชื่อไปซ้ำกับบุคคลอื่น
เราก็เลยต้องเปลี่ยน
แล้วเราชอบอะไรที่โบราณๆ
ชื่อนี้เลยผุดขึ้นมา
แล้วก็ใช้เป็นนามแฝงเรื่อยมาจ๊ะ
ถ้ามีโอกาสก็อยากมีนามปากกา อยากออกหนังสือสักเล่ม
(เพราะความฝันอีกอย่างคืออยากเป็นนักเขียน)
เรื่องที่เล่าเรื่องที่สอง...เรื่องซาบซึ้ง ระหว่างแม่ลูก
เราเกิดมาก็สบายนะ
พ่อแม่ในตอนนั้นถือว่ารวย
เวลาไปเที่ยวห้างร้องไห้ให้แม่ซื้อของให้ทุกที
ชีวิตก็สบายไปเรื่อยๆ
จนมาวันนึง
เราอายุ10ขวบ พ่อแม่เราหมดตัว
เพราะโดนคนต่างชาติมาหลอกเอาเงิน และสร้างหนี้ให้
...
ชีวิตพลิกผัน
แม่ต้องทำงาน พ่อก็ต้องไปเป็นลูกจ้างคนอื่น จากที่เป็นเถ้าแก่
เรากับพี่ชายนะ
ไม่น่าเชื่อว่าจริงๆแล้วเราสองคนเป็นเด็กดีที่สุดเลยล่ะ
จากเด็กสองคนที่ไปห้างมีแต่ขอให้พ่อแม่เสียเงิน
แต่พอเราเจอวิกฤต เราก็แปลงร่างกันได้
เราสองพี่น้อง เข้าใจ
พี่ชายอายุมากกว่าเรา สามปีจ๊ะ
เรากะพี่ชายเรียนโรงเรียนเอกชนที่เดียวกัน
สมมติว่าชื่อโรงเรียนสิริเทพ
พี่อยู่ปอหก
เราอยู่ปอสี่
พี่ชายเรากะเราโดนไอ้ต้อง เด็กผู้ชายที่บ้านอยู่ซอยเดียวกันกะเรา
วิ่งมาล้อ
ช่วงนั้นเรากะพี่ซึมนะ
เพราะเราสองคนไม่เคยเห็นพ่อกะแม่ลำบากขนาดนี้
"พ่อมึงล้มละลายๆๆๆๆ"
มันมายืนชี้หน้าด่าเราสองคน
เราอ่ะน้ำตาไหลเลย ยืนเกาะแขนพี่ชาย
เรานึกในใจนะว่า เราแย่ขนาดนี้ เค้ายังมาพูดให้เราเจ็บช้ำน้ำใจอีกเหรอ
(มานึกย้อนทีหลัง อาจเป็นเพราะมันแค้นมานาน เพราะเรากะพี่มักมีของเล่นก่อนมัน แล้วมันก็จะไปอ้อนพ่อแม่มันให้ซื้อตาม)
พี่ชายเราตอนแรกเค้าก็นิ่งๆ แต่พอหันมาเจอเราน้ำตาอาบแก้มเท่านั้นแหล่ะ
ไอ้ต้องกระเจิง...เพราะพี่ชายเราวิ่งไล่
"ไอ้เชี่ยต้อง มึงทำน้องกูเหรอ"พี่ตะโกนไป วิ่งไป
เราก็ร้องห้าม"พี่ป๋วยไม่ต้องตามมัน"
สุดท้ายไอ้ต้องก็หายไปจนได้ มันน่ะกวนสุดๆ ทั้งแลบลิ้นใส่อีก
พี่เราก็เดินมาหาเราตอนออดเข้าเรียน
"อย่าคิดมากนะ คนเราน่ะ หมดได้ก็หาใหม่ได้ อย่าไปแคร์กับคำพูดของคนแย่ๆบางคน"
แล้วพี่ก็ไปเรียนช่วงบ่าย
ปกติเรากะพี่ไม่ค่อยได้มาคุยกันหรอกตอนอยู่ในโรงเรียน
มาเจอกันบ่อยก็ช่วงที่พ่อแม่เจอวิกฤตนี่แหล่ะ
แล้วเราก็คิดช่วยแม่หาเงิน
โดยการเอาสติ๊กเกอร์ที่บ้านมาขาย(เหมือนอันที่ใช้เขียนชื่อ)
เราก็เอามาขาย เพื่อนก็ไม่สน
เราเลยเอามาเล่นแผ่นนึง
เราเขียนชื่อสินค้าที่โฆษณาบ่อยๆ หรือที่เค้านิยมมาทำแผ่นป้ายในรายการ
มาเขียนลงไป
ด้านหลังเขียนคะแนนเป็นเลขกลับด้าน
เราก็ให้เพื่อนเลือก ว่าจะเอาป้ายไหน พอเพื่อนเลือก
เราก็ดึงสติ๊กเกอร์ออก แล้วพอส่องกับแดดจะเห็นเป็นคะแนนที่ได้
เพื่อนๆสนใจกันใหญ่
เราขายแผ่นใหญ่สามบาท แผ่นเล็กสองบาท
ได้เงินมาทั้งหมด หกสิบกว่าบาท
เรานะ...ภูมิใจกับเงินก้อนนั้นมาก
พอพักเที่ยง เราก็ไปกินข้าว ปกติจะตามด้วยหนม
แต่พอพ่อแม่ไม่มีเงินเหมือนเดิม เราก็มาเดินเล่นที่สนามหญ้า ที่มีของเล่นไว้ปีน
พี่ชายเราก็มาหาเรา
"หญิงมีเงินไหม "
"มี...แต่ไม่ให้ จะเอาไปให้แม่"
"อืม...งั้นไม่เป็นไร"
แล้วพี่ชายเราก็วิ่งไปที่อื่น ไปเตะบอลกะเพื่อนมั้ง
พอเรากลับมาบ้าน
เราล้วงเงินออกจากกระโปรงมาให้แม่
ซึ่งเป็นเหรียญล้วนๆ
"นี่จ๊ะแม่...หนูให้แม่"
แม่กอดเราทันทีเลย แล้วแม่ก็ร้องไห้ เราก็ร้องตาม
"เหนื่อยมั้ยลูก"
แม่ถามไปร้องไป
"ไม่เลยจ๊ะ ไม่เลย ขายดีมากเลย เพื่อนๆสั่งอีกนะจ๊ะ แม่มีอีกไหม"
นั่งกอดกันร้องไห้ จนลืมบอกว่าแม่ ขนาดพี่ขอยังไม่ให้เลย
แม่เพิ่งมารู้เอาเมื่อไม่กี่ปีนี้เอง
(คือเราแม่ลูกจะพูดถึงเรื่องนี้กันหลายครั้งมาก)
แม่ก็บอกว่า...โธ่...น่าจะให้พี่เค้าสักหน่อย
รู้ไหมว่าพี่เค้าไม่ได้เงินไป รร.เลยนะ แต่หญิงยังได้5บาท
ปกติเราจะได้คนละ20บาท
เราก็อึ้งเลย...เพราะเราจำหน้าจ๋อยๆของพี่ได้ในวันนั้น
พี่รู้ว่าเราด้เงิน5บาท พี่ยอมไม่ได้ เพื่อให้เราได้ แต่พอเรามีเรายังไม่ให้พี่อีก
ทั้งที่พี่แบกศักดิ์ศรีลูกผู้ชายมาขอเงินจากน้อง
แต่เราก็ไม่ให้...เฮ้อ
แล้วมันมีเรื่องต่อจากนั้นค่ะ
เราโดนครูจับได้ว่าเอาของมาขายในห้อง
เพราะมีเพื่อนขี้อิจฉาไปฟ้อง
เราก็โดนทำโทษไปยืนหน้าห้อง...ไม่ได้เรียนหนังสือเลย ในวิชานั้น
เรานะ...รู้สึกแย่มากเลย
ชีวิตเด็กคนนึง...ครูจะทำโทษหนูครูไม่ถามเหตุผลเลย
ในเมื่อครูไม่ถาม หนูก็ไม่จำเป็นต้องบอก
หนูมีศักดิ์ศรีของหนู โอเคมันผิดกฎหนูก็ไปยืนหน้าห้อง
(นึกในใจไม่ได้พูด)
เราก็แอบน้ำตาซึม เพราะเรารักเรียนมากตอนเด็กๆ
ได้ยินเสียงเพื่อนตอบครู ปกติแล้วเสียงเราจะแจ้วมาที่หนึ่งเลย
เพื่อนบางคนก็มาสงสาร
เพื่อนบางคนก็มาซ้ำ
แล้วหลังจากนั้น...มันมีเรื่องมากระทบใจอีก
ครูฝ่ายการเงินมาทวงค่าเทอม
สมมติว่าชื่อครูแมว สมมติว่าผอมๆ หน้ายาวๆ ผิวคล้ำๆ สมมติว่าแจ๋นมาก
มาตะโกนทวงค่าเทอมจากเราหน้าห้อง
เหมือนการประจานนะ
เราก็แค่เรียนให้จบเทอมสอง
เทอมหนึ่งมอห้า เราก็จะไปต่อ รร.รัฐ
เราน้ำตาไหล...
ไม่ใช่เพราะอาย
เราไม่อายหรอกนะ แค่ไม่มีเงินน่ะ
เรารู้สึกแย่กับผู้หญิงคนนึง ที่เรียกเด็กผู้หญิงอายุ10ขวบ ออกมายืนหน้าชั้น แล้วด่ามากกว่า
ด่าตะคอกๆ ตะโกนๆ
ครูที่สอนอยู่ก็เฉย...
"ขอบคุณค่ะ"ครูแมว หันไปบอกครูผู้ชายที่สอนอยู่ ครูคนนั้นยิ้มให้
แล้วมาทำตาเขียวใส่เรา
"เงินไม่มียังจะมาเรียน ออกไปเรียนที่อื่นเถอะไป"
เรานะ...เสียใจมากๆเลย
นี่เหรอ...ครูที่เราเคารพ ครูพวกนี้นะ ปะเหลาะพ่อแม่เราจะตาย
แล้วพอเราไม่มีเงิน เค้าก็สามารถเป็นอะไรที่แย่ได้อย่างเหลือเชื่อ
เราก็กล้ำกลืนอยู่ในสภาพที่แย่สุดๆมาได้เทอมนึง
ได้เกรด4.00มา
เราต้องทนกับการที่เพื่อนฝากให้ทำเวรแทนให้ทุกวัน
ครูใช้เราไปเอาโน่นเอานี่คนเดียว
โดนครูกระแนะกระแหน
แล้วพอเรามาอยู่ที่ สมมติว่า โรงเรียนประชาราษฎร์บำเพ็ญ
เราก็พบกับความสุข
แต่เราก็ได้น้ำตาไหล เพราะเราต้องตัดผม ที่เราไม่เคยตัดเลย
กลายเป็นสั้นเต่อ เท่าติ่งหู
ตั้งใจว่าจะไม่ร้อง แต่น้ำตาไหลเอง
เพื่อนๆที่นี่ดีมาก
คุณครูใจดี
...ฉันพอใจที่อยู่ในระดับนี้ ขอบคุณความจน
จำได้ว่าตอนนั้น...คิดแบบนี้ในใจวาบเลย
พ่อแม่เราก็ไม่ต่างกัน
เพื่อนที่เคยไปมาหาสู่ เอาอกเอาใจ
ตอนนี้เปลี่ยนไป
ก้าวร้าวใส่อีกต่างหาก
เราไม่มีอะไรให้เค้าดูดแล้วไง
จากที่เคยขับรถไปเที่ยวต่างจังหวัดกัน
พ่อแม่เราออกค่านำมันให้ทุกทั้งสี่ห้าคัน
โอย...สารพัดสารเพ
แต่เราสี่คน
ก็ใกล้ชิดกันมากขึ้น
ขอบคุณความจน...ที่ช่วยวัดคนจริงใจ
เราหมายหัวไว้เลยนะ ว่าใครทำกับแม่เรายังไง
เราไม่อาฆาต เราอภัย แต่เราจะไม่สน ไม่สุงสิง
ตอนเรากลับต่างจังหวัด
เพื่อนแม่คนนึงเคยเรียกเราไปหา เราแค่หันไปมอง แล้วเดินหนี
เรากับพี่บอกพ่อแม่เสมอว่า
เงินเราหาใหม่ได้
หญิงกะพี่จะช่วยสร้างให้ดีกว่าเดิม
ตอนนี้ก็ใกล้เข้ามาแล้วล่ะ
พี่ชายเราเรียนจบปีนี้
จบมาคงทำที่บริษัทเงินทุนหลักทรัพย์ของธนาคารทหารไทย
ส่วนเราเพิ่งปีหนึ่ง
แต่จบเมื่อไหร่...เราจะขยันๆ
เรื่องที่สาม...ไอ้ต้อง
เรากะพี่ชายค่อนข้างจะเกลียดมันมาก
เสียดายจำชื่อจริงมันไม่ได้
สาธุ...ถ้าเวรกรรมมันมีจริง ขอให้มันมาป่วยที่ รพ.กรุงเทพ ในอนาคตด้วยเถิด
ขอให้เป็นเกี่ยวกับทางเดินปัสสาวะ
เราจะได้ใส่ท่อให้มัน...หุหุหุ
พอใส่เสร็จ...เราจะบอกมันว่า...จำหญิงได้ไหมไอ้ต้อง
...
จำได้แค่ว่า แม่มันชื่อ น้าป้อม
บ้านมันเปิดร้านโชว์ห่วย
บ้านอยู่ซอยอุดมเกียรติ แถวสุทธิสาร ซอยบ้านเก่าเราเอง
ใครรู้จักมันฝากบอกมันด้วย
ให้มันไปทำบุญไว้เยอะๆ
เพราะมันน่ะ บาปหนามาก
ใครเป็นแฟนมันอยู่...ขอให้รีบเลิกซะ
ไอ้นี่มันเลวขนาดด่าพ่อด่าแม่
ขึ้นกูมึง ไล่พ่อแม่ตัวเองออกจากบ้าน
...แล้วแฟน...จะเหลือเหรอ....เธอเอ๋ย...
อายุแค่สิบเอ็ดสิบสอง
มายืนด่าพ่อแม่ ลากแม่ออกมาจากบ้าน
"มึงมาดูนี่ ป้ายนี้เห็นไหม มันบอกว่าบ้านใคร มันเขียนว่าบ้านกู มึงเห็นไหม มึงออกไปจากบ้านกูเลยนะ"
ป้ายที่แขวนอยู่หน้าบ้าน "บ้านน้องต้อง"
ก็คือป้ายที่พ่อแม่นายนั่นแหล่ะ ทำออกมาแปะด้วยความรักเอ็งอย่างล้นเหลือ
แต่เอ็งกลับเนรคุณได้เลวมาก
เฮ้อ...ไอ้ต้องเอ๋ย...ฉันอภัยให้คนได้ทุกคน
แต่กับนาย...นายมันเกินทนจริงๆ
นายเป้นศัตรู คนเดียวที่เราและพี่ชายเราเกลียด
รู้ไว้ซะด้วย...ใครรู้จักมันช่วยประชาสัมพันธ์ด้วยนะคะ
เตือนๆให้มันเป็นลูกที่ดี ทำบุญเยอะๆ
เพราะชาวบ้านคงสาปส่งมันเยอะแล้วล่ะ
ไอ้ต้องๆๆๆๆ...ฮึ้ย...
เรื่องที่สี่...พรสวรรค์ที่ทำให้เด็กๆติด
เราก็แค่คนรักเด็ก ชอบเด็กคนนึง
แต่เราเริ่มมาเอะใจ ที่ญาติๆเรามักพูดว่า
"หญิงนี่แปลกนะ ไม่ว่าเด็กคนไหนติดหมด"
เราก็ไม่เห็นว่าจะแปลกอะไร
แต่ที่มาเอะใจ
คือวันนั้นน้าเราพาลูกมาที่บ้านเรา แล้วเค้าก็พาเพื่อนลูกอายุ7ขวบมาด้วย
เด็กคนนี้ไม่พูดอะไรเลย
ถามอะไรไม่ตอบ
จนเราลองเอากระดาษมาวาดรูป
"ไหน...อยากให้พี่วาดรูปอะไรให้จ๊ะ"
ตอนแรกเขิล ไม่พูด แต่เขยิบมาใกล้
หลานเรานี่มาก่อนเลย
"พี่หญิง เอารูปผู้หญิงผมยาวใส่ชุดไทยนะ หนูจะเอากลับบ้านไประบายสี"
"จ้าๆ..."
เราก็วาดจนเสร็จ แล้วหันไปถาม"น้องเงียบ"ต่อ
"หนูล่ะ อยากให้พี่วาดอะไร"
"พี่หญิงเอาผู้หญิงผมสั้นอีกคน"
"จ้า...เดี๋ยวพี่ถามน้องคนนี้ก่อนนะ...เอารูปอะไรจ๊ะ พี่จะได้วาดให้หนูก่อน คนละตัว เดี๋ยวมีไม่เท่ากันนะ"
น้องคนนั้นก็ยิ้ม
"...เอา...ผู้หญิงผมยาว"
หลังจากนั้น ทั้งสองคนก็"สั่ง"ให้เราวาดๆๆๆๆๆให้จนทั้งสองกลับเราถึงได้พักมือ
เราก็แกล้งบ่น ช่วงที่วาด ทั้งสองคนก็หัวเราะชอบใจ
แย่งกันสั่ง หัวเราะเอิ๊กอ๊าก
น้องเงียบก็กลายเป็นเด็กพูดมากนับแต่นั้นมา...เอ....ติดเชื้อจากใครก็ไม่รู้แหะ
ส่วนหลานเราอีกคน
ใครสอนการบ้านก็ไม่เอา
แม่สอนก็ไม่ตั้งใจ ไม่เอา
น้าที่เป็นครูสอนก็ไม่เอา
เอาเราคนเดียว
เราก็เลยไปสอน
เราสอนแล้วเค้าเชื่อ เค้าฟัง เค้าตั้งใจ
แต่ปัญหาของน้องเค้าคือชอบเหม่อ เวลาทำแบบฝึกหัดนานๆ
เราก็ต้องกระตุ้น
"เวลาสอบไม่มีใครมาเตือนหนูแบบนี้นะจ๊ะ สนใจกับมันแปปเดียว เดี๋ยวก็มีเวลาออกไปทำอย่างอื่นได้แล้ว...ถ้าน้องเน้ย ทำเสร็จ เดี๋ยวเราไปตีแบดกัน"
เท่านั้นแหล่ะ...เสร็จไว๊ไว
อิอิ
เรื่องที่ห้า...เซียนถอนหงอก
เราน่ะถือว่าอยู่ในขั้นเซียนเลยล่ะ
มีแพ็กเกจสองแบบ
แบบนับเป็นเส้น เส้นละ0.25บาท หรือเหมาจ่ายร้อยนึง
อิอิ
ตอนนี้มีโปรโมชั่นใหม่
แต่พ่อกับแม่ไม่นิยม เพราะลูกโกง
คือเหมาเป็นเวลา เช่น สิบนาที ยี่สิบนาที ครึ่งชม.ก็ว่าไป
แต่เราชอบอู้ไง หลังๆพ่อแม่จับได้
โปรโมชั่นนี้เลยเลิกให้บริการ
มีใครในนี้อยากใช้บริการไหมคะ...
อิอิ
เขียนซะยาว
ใครอ่านจบบอกด้วยนะคะ
ขอบคุณที่ให้เวลามาอ่านเรื่องของหนูนะคะ
ขอบคุณมากค่ะ

ขอTagต่อไปยังบุคคลทั้งห้าดังนี้
1.พี่เจี๊ยบ โสดใส http://sinefriendly.exteen.com
2.บล็อกน่ากิน http://dunbine.exteen.com
3.ตีตี๋ อสูรน้อย http://riccachi.exteen.com/
4.พี่ผู้ชายทำกับข้าว http://cookingeleven.exteen.com
5.ด.ญ.น่ารัก http://nana001.exteen.com
หุหุหุ...ไปส่งTagก่อนนะจ๊ะ
edit @ 2007/01/10 05:46:43
edit @ 2007/01/10 05:50:21
ลูกชั้น จะเป็นไง เนี่ย กว่าจะโต

#1 By ~(mik_cos)~ on 2007-01-10 05:40